വിലാപം

 

എന്നെയിറുക്കില്ലിക്കുറി

യതറിയാമെങ്കിലും പൂക്കുന്നു 

ഞാനതെൻ കർമ്മം ..

പൂക്കാതിരിക്കാനാവില്ലതെൻ നിയോഗം ,

വളർത്തി നീയെന്നെയരുമയോടെ പോറ്റി

നീരേകി ,വളമേകി ,

പൂക്കുമോയിക്കുറി ഒരു മൃദു സ്വനം കേട്ടാൻ

പൂത്തേക്കാമെന്ന് നിനച്ചിലകൾ കൊഴിച്ച് ,തളിരണിഞ്ഞ് ,മഞ്ഞപ്പൂവാട ചുറ്റിയൊരുങ്ങി ഞാൻ

ഒരു കണ്ണീർ തുള്ളിയിൽ പൊള്ളി ഞാനിന്നലെ

തന്വംഗിയവൾ മൃദുമൊഴിയാൾ വിതുമ്പുന്നു .

പൂക്കേണ്ടതില്ല നീ ,കൺ പൊത്തി കാണിക്കുവാനവനെത്തില്ലിക്കുറി.

മഹാമാരി വിഴുങ്ങുന്നു സർവ്വവും ,മനമുരുകുന്നു രാജവൃക്ഷമേ..

വിതുമ്പുന്നതിപ്പോഴെൻ മനമോ ?

പൂത്തതെന്തിനെന്നാദ്യമൊരു പൂ കലമ്പി .

ചെവി പൊത്തി ഞാൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾ തൻ കരച്ചിലേറുന്നു

വൃഥാവിലായി കർമ്മം 

വിലാപഭൂമിയായി ചുറ്റും

പൊഴിയാം വെറുതെയിനി

കർമ്മമതായേക്കാം 

നിയോഗമതായേക്കാം ...

വെറുതെ പൊഴിയാൻ !!